Lang geleden....

Jeetje, het is 20 dagen geleden dat ik mijn laatste blogje plaatste.....

Om de een of andere reden kon ik mezelf niet zo ver krijgen om 

bezig te gaan met foto's bewerken en een verhaaltje schrijven.

Ik kan me natuurlijk verschuilen achter druk, of pijn...

De waarheid is dat ik er even geen zin in had.

Ik ben de afgelopen weken wel lekker bezig geweest met allerlei

projecten. Lekker door elkaar.

De eerste week nog wel naaiklusjes, de laatste twee weken 

niet, want Muis was thuis en dan is ons kamertje van haar.

Voor mijn overbuurjongen maakte ik deze stoere kussens van 

stof die hij had gekregen uit Thailand.

En ik maakte een fototas voor in een handtas. 

Voor een meisje die een oproepje had geplaatst op Faceboek. 

Ze zocht iemand die het voor haar kon naaien. Nou ja, dat kan ik wel.

Voor mezelf haakte ik een omslagdoek in wafeltjes. 

Heerlijk warm en zalig groot. 

En ik haakte vrolijke bloemensquares en naaide daar een kussenhoesje voor.

Nu moet ik alleen nog "even" de gehaakte lap op het kussen naaien.

(Dat vind ik zo'n vervelende klus, dat ik hem blijf uitstellen!)

Van mijn moeder kreeg ik laatst een stapel houtresten gekregen.

Bij haar in de straat kregen alle huizen een nieuwe vloer, 

dus dat betekend dikke balken.

Ik kreeg ze voor in de kachel, maar dat vond ik eigenlijk zo zonde...

Er bleek een heel dorp in het hout te zitten!

Ik maakte allemaal verschillende huisjes.

Blankhouten met alleen een gekleurd dak (vooral omdat ik de knoest zo mooi vind!)

Een soort Engelse cottages, met een schuin dak.

Deze vind ik zelf zo schattig geworden....

Komende week zal ook al weer een rare week worden.

Vandaag Muis weer op de trein naar Belgenland gezet en 

morgen moet iedereen weer aan het werk en aan de studie.

Ik probeer twee keer in de week 2 uurtjes te werken, maar dat 

lukt me niet altijd. Het is al een paar keer gebeurd dat ik moest afbellen

omdat ik te veel pijn had. En vorige week omdat ik zooooo verkouden was.

Morgen wel weer proberen te werken en 's middags een 

herkansing van mijn medisch-rekenen-toets. Best lastig een rekentoets als je 

een lichte vorm van dyscalculie hebt. 

Maar goed, ik heb hem al eerder gehaald en helaas moet ik hem nu weer doen 

bij mijn cursus medicatie veiligheid.... Morgen ga ik hem gewoon even halen!

Vrijdag gaan we onze nieuwe (tweedehands) caravan

ophalen. Daarover zal ik een andere keer schrijven.

En zaterdag is het Koningsdag. Ik heb inmiddels zo veel knutsels en 

projecten afgemaakt dat mijn kamer vol raakt.

Ik heb besloten nog wat kleine dingetjes erbij te maken en 

wie weet verkoop ik wel wat op de Koningsmarkt.

 En ik moet ook nodig achter de naaimachine om de tas te gaan 

maken voor Zomaareenmoeder, die ze won in mijn give-away.

1 april

Uitlach dag of uitslag dag?

In ons geval de dag van de uitslag van de give away.

Heel on-origineel heb ik random.org erop los moeten laten, 

omdat ik tot eind van de middag alleen thuis ben....

Er waren totaal 12 liefhebbers voor de tasjes.

1. Corina

2. Friemel en Tinus

3. Winneke

4. Es

5. Vanessa

6. Amarins

7. Zomaar een moeder

8. Zomerkind

9. Lizette van der Plas

10. Joke de Jong

11. Sneksniltje

12. Tutti haakt en zo

En de winnaar is Zomaar een moeder!!

Als je mij even een mailtje ( zuster73@gmail.com )

stuurt, dan kunnen we overleggen

over welke kleur, welk stofje en welk model.

Gefeliciteerd!!

Amara

Onze jongste kat was nog niet voorgesteld.

Amara, de (bijna) 4 jarige kat van onze dochter, Muis.

Het is een kat met een totaal eigen karakter en persoonlijkheid.

Amara is onze Prinses! En wij zijn absoluut haar personeel en onderdanen...

Waarom zou je door het kattenluikje gaan als je je personeel de voordeur kunt laten openen?

Als kitten van 6 weken kwam ze bij ons wonen. 

Eigenlijk net iets te vroeg bij haar moeder weg, want ze had nog zo'n zuigbehoefte.

Dus nog maar een paar weekjes af en toe een flesje gegeven.

Omdat we de melk in de magnetron opwarmden, koppelde ze dat ding aan melk.

Resultaat? Zodra ze die open hoorde gaan of hoorde piepen, 

zette ze haar zieligste kittenpiepje op. Zelfs nog toen ze al een jaar was...

Het is ook de kat met de meeste namen en bijnamen.

Amara was de naam die Muis voor haar had bedacht.

Maar ja, ze was zooooo klein toen ze net bij ons was, 

dat ik die naam te groot voor haar vond. 

Ik noemde haar Maartje Frutsel, daar luistert ze ook nog steeds naar.

Muis is echt haar mama! Niemand anders kan alles gedaan krijgen van Amara.

Muis kan haar als een baby op haar heup mee dragen en Maartje blijft gewoon zitten.

(Als ik haar optil duwt ze me weg, door een poot in mijn gezicht te zetten.)

Ze is ook een heel slimme en onderzoekende kat, vol met kattenkwaad.

Je kan haar soms op de raarste plekken vinden, zoals in het konijnenhok.

Of ze schuift de deur open van de vitrinekast en gaat daar mooi zitten zijn. 

(Helaas spiegelt het glas)

Op de linker foto zie je maar een klein beetje Maartje, maar wat je ziet is ons draakje.

Kennen jullie die animatie film "How to train your dragon"?

Wij zijn ervan overtuigd dat Toothless de draak gebaseerd is op Amara.

Maartje kan precies zo kijken en zich precies zo gedragen als de draak.

Maar soms is Maartje ook gewoon een kat en ligt ze Prinsesheerlijk te slapen in 

haar mandje of op een kussen of op mijn deken. 

Elke avond moet ik mijn deken onder haar vandaan pulken 

om hem dan maar met haar te delen....

Maar haar grootste hobby? Alles in de gaten houden!

Dan zit ze in de vensterbank in de keuken, onze slaapkamer of op zolder

en kijkt naar buiten. 

De eerste twee weken nadat Jody dood was gegaan

gedroegen zowel Amara als Pucca zich vreemd.

Pucca bleef maar om aandacht en liefde vragen, bang dat wij ook weg zouden gaan.

En Amara, die eiste de leidersrol op. Dit deed ze door op alle plekjes te gaan zitten

en liggen waar Jo altijd zat of lag. Maar ook door die arme Pucca te bespringen en 

aan te vallen. Bij voorkeur vanaf de tafel, zodat Pucca haar niet zag aankomen.

Vanuit Amara haar standpunt was het volkomen te begrijpen, maar Pucca

met haar inimini breintje, die snapte er niks van! Het zou niet eens in haar op komen 

dat ze wel eens de macht zou kunnen grijpen.

Dus, de Prinses is nu de baas van ons huis.....

Jarig

Hoera voor mijn blogje!!

Een jaar geleden begon ik heel voorzichtig, aarzelend,
maar met heel veel zin dit blog.
Ik had niet verwacht dat ik daar zo van zou gaan genieten
en zo veel lieve mensen zou leren kennen in Blogland.
Dus, op naar jaar 2!

Maar zoals het hoort als je jarig bent, wil ik trakteren.
Ik heb besloten dat ik een tas (je) naar keuze weg ga geven.

Deze heb ik afgelopen week gemaakt.

De winnaar van de give-away mag een stofje kiezen en een soort tas.

Het mag een van de bovenstaande patroontjes zijn, maar bijvoorbeeld ook een met 

langere schouderbanden, of een rits.

Dat naai ik dan in overleg...

Beetje rare datum, maar ik ga op 1 april een naam bekend maken.

Fijne zondag allemaal!

Van alles en nog wat

Nu ik thuis zit lijkt het wel alsof de tijd versneld gaat....

Ik lijk wel tijd te kort te komen om te doen wat ik allemaal wil

en zo veel is dat niet.

Zal ook wel komen omdat ik Vogeltje al een week thuis heb.

Hij was zo moe! En dan is hij zo overprikkeld dat het ons verstandiger leek om hem een 

weekje vakantie te geven. (En dan is het wel handig dat moeders toch al thuis is.)

Maar ja, dan kom ik niet zo erg toe aan dingen voor mezelf doen... 

Tenminste niet zo veel als ik zou willen.

Als ons Vogeltje zo moe is dan zit hij erg in zijn hoofd, 

aan het fantaseren en denken. 

En als hij dan op de boerderij is, storen ze hem (in zijn beleving) de hele tijd.

Dus hij is al een week alles aan het doen wat hij wil, niks, fantaseren en lego bouwen.

Maandag gaat hij weer en hoe lief ik hem ook vind, 

pfff, ik ben er ook wel weer aan toe!

Gister hebben we wel een schrik gehad!

Vogel riep ineens dat Amara (de kat die ik nog moet voorstellen) weer een vogel ving.

Dus ik ging even kijken. 

Het ging om een roodborstje, die onder mijn auto was gekropen.

Ik heb hem opgepakt en toen deed hij ineens zijn oogjes weer open.

Hij leefde dus nog!

Binnen heb ik hem heel voorzichtig bekeken en 

hij had een wond onder en boven zijn vleugeltje. 

Ik wist even niet zo goed wat ik er vervolgens mee moest doen.

Dus ik heb mijn zwager gebeld, die werkt op de dierenambulance. 

Hij was zelf vrij, dus hij adviseerde me om even te bellen, 

zodat ze het vogeltje op konden halen.

Terwijl we wachtte tot ze kwamen deed het vogeltje zijn oogjes dicht en ik dacht, oh nee...

Toen ik hem oppakte bleek hij alleen in slaap gevallen te zijn, want hij probeerde weg te vliegen.

Hij landde op de tafel en zodra ik hem weer pakte begon hij toch te piepen!!!

Het was maar goed dat wij geen Roodborst verstaan, 

want we werden echt flink uitgescholden!

De jongens van de dierenambulance hebben hem daarna opgehaald 

en van mijn zwager hoorde ik later dat hij naar de vogelopvang is gegaan.

En Amara? Die is de hele dag aan het zoeken geweest naar "haar vogeltje".

Vandaag heb ik een gesprek gehad op mijn werk over wat ik zou kunnen 

gaan doen, tijdens het therapeutisch werken.

Ik sprak met de regieverpleegkundige en we hebben afgesproken 

dat ik wat verpleegkundig ondersteunende dingen ga doen.

De medicatie en chemokuren checken, lijsten uitwerken en

wat (tijdrovende en voor verpleegkundigen verplichte) 

administratieve dingen overnemen.

Mijn voorstel was 2 ochtenden in de week. Daar was ze het niet mee eens.

Eerst maar eens 2 uurtjes per keer proberen...

Gelukkig is nog niemand het eens met de bedrijfsarts!

Wel met Vogel nog even bij de kringloop geweest en

daar zijn we beide blij vandaan gekomen.

Vogel met een hele stapel legoboekjes en ik met een dienblad,
die ik inmiddels al heb veranderd.

Ik was alleen vergeten een foto te maken voor ik begon met verven, vandaar...
Ik nam nog een paar heel grappige kledinghaakjes mee.

Ook maakte ik de lente poncho af.
Omdat al heel snel vond dat het te lievig werd voor mijzelf,
maakte ik hem af voor een kleuter.
Vandaag ging ik hem brengen bij de 4 jarige.

Zoals je aan haar stralende glimlach kan zien, was ze er heel blij mee!

De eerste mok cozy met theezakje gaf ik aan mijn lieve vriendin

toen ze het even een beetje moeilijk had.

Intussen heb ik er nog een paar van andere stofjes gemaakt.

Nog 2 daagjes en dan bestaat mijn blog 1 jaar.
Dus dan wordt het tijd voor een traktatie....

Tassen en haar...

Een paar weken geleden kwam ik bij de kringloop een ouderwets

babydekentje van Aabe tegen. Ik zag daar gelijk een tas in.

Nog niet helemaal zeker wat voor tas het zou gaan worden 

ben ik eens gaan zoeken naar een leuk model.

Leuk voorbeeld gevonden, maar geen patroon...

Dus zelf gaan tekenen.

Ik heb me er een beetje op verkeken hoe lastig

die dikke wol te naaien is.

Achteraf had ik eerst een proef tas moeten maken van dit patroon 

Maar als ik zie hoe lang ik uiteindelijk bezig was met deze tas, 

weet ik niet of ik hem dan nog een keer van de juiste stof had gemaakt.

Hij is leuk geworden, maar ik ben er niet super tevreden over...

Ach, dan hou ik hem lekker zelf!! 

Voor mij maken een paar foutjes meer of minder niet uit.

Weet je nog dat ik vorige week schreef dat ik voor Muis ook een 

kerstpakket tas zou omnaaien? En die kattenstof liet zien?

Die is het dus toch niet geworden... Haha...

Ik realiseerde me dat ik ook een Pip-achtig stofje had gekocht

en dat ze die misschien ook wel mooi zou vinden.

Ik maakte van beide stofjes een foto en stuurde die met WhatsApp naar België.

Met dit als resultaat.

Ik word heel blij van het resultaat en ik zal straks horen wat Muis ervan vindt.

Ik moet zo naar het station om haar op te halen...

En, vorige week was mijn nichtje jarig, ze werd 13!

Ze wist het niet meer, maar maanden geleden had ze mij gevraagd 

om iets voor haar te maken, dus dat deed ik.

Ik haakte krul-slierten met glitters erdoor, haakte glitter-slierten

met (doodskop)kraaltjes eraan en naaide er zwarte stukjes kant aan vast.

Het geheel naaide ik aan een omgehaakt elastiekje.

En, mevrouw was er gelukkig heel blij mee!

Ze vond dit een (klein beetje) een alternatief voor het zwart verven van haar haar,

wat ze van haar vader niet mag.

Werk, stof en papier

Dank, dank, dank voor jullie lieve en opbeurende berichtjes!

Ik probeer heel goed naar mijn lijf te luisteren, maar het is wel lastig.

Ik had vandaag een afspraak met mijn leidinggevende om over 

vervangend werk te praten.

Zij gaf heel duidelijk aan dat deze bedrijfsarts mensen met een 

gebroken been gelijk naar huis stuurt en 

zodra het niet zichtbaar is, ze weer aan het werk stuurt...

Gelukkig is het een advies wat hij geeft en moet mijn leidinggevende 

er een invulling aan geven. En zij heeft niets zo'n haast...

Volgende week maar eens laten weten wat de revalidatiearts morgen te zeggen heeft

en dan zal zij eens gaan kijken en overleggen of er iets van administratief werk

is voor een ochtend of 2 in de week.

En dan wil ze het ook nog af laten hangen van hoe inspannend 

de revalidatie voor me is. 

Dus... Er zijn nog wel normaal denkende mensen :)

Afgelopen weekend ging ik samen met een vriendin naar de 

hand-hobby-creadagen in de TT-hal in Assen.

Heel veel gekeken, gekocht en inspiratie opgedaan.

Mooi stevig papier gekocht en daar wat slingers van gemaakt.

Deze olifanten zijn ook van karton en en dan onder de naaimachine door gehaald.

En gister ook nog naar het Stoffen spektakel in Martiniplaza.

Mensen kinderen, wat een drukte!! 

Maar ik heb wel hele mooie lapjes en band gekocht.

De stof met katten ga ik gebruiken om nog een tas om te naaien voor Muis.

Ik kreeg namelijk van onze (vroegere) oppas nog een tas van het kerstpakket.

Tenslotte heeft half Groningen die tas, die lelijk is, maar wel heel stevig en handig.

De rest van de lappen worden onder andere tassen zoals deze.

Er zit een lichtblauwe stof met witte stipjes in als voering.

Of kleine cadeautjes, zoals deze.

Dit was de eerste die ik maakte en ik heb al besloten dat het zakje 

naast de knoop moet komen bij de volgende.

Heel simpel, maar erg leuk om te maken.

Haken doe ik vooral s'avonds, maar het gaat wel heel langzaam op het moment.

Ik zal in mijn volgende blogpost weer een update van mijn dekens doen. 

En de lente-poncho is bijna klaar, maar hij is te zoetig van kleur geworden,

dus is hij voor de kleuterdochter van een vriendin van mij.

Ook daar zal ik nog wel foto's van maken.

Zoals je leest en ziet verveel ik me niet. Ik probeer veel af te wisselen, 

even achter de naaimachine en dan weer iets anders. Ook moet ik 

voor mijn naaikamer 2 trappen op en dus ook weer af als ik een kopje thee 

of koffie wil zetten... Zo blijf ik wel in beweging.

Zo, nu snel Vogel in bed gaan stoppen en dan lekker 

Wie is de mol kijken!